๑۩๑  بیا ببین چه می کنیم  ๑۩๑

بعد از 56 روز سلام.

الان که فکر میکنم و اولین پست وبلاگ ، که اون موقع تک نفری بود رو نگاه می کنم ، آخرش نوشته : 4 آذر 1386 . چه زود میگذره و چه دیر به یاد میاد. اما این روزهای سربازی که همش با زجر طی میشه دیگه نه وقتی برام میگذاره و نه حوصله ای که بنویسم. دلم به مسعود عزیزم خوشه که خوشبختانه از سربازی معاف شده و این وبلاگ رو زنده نگه میداره .

حالا فقط همین:

تنهاییم را با تو قسمت می کنم

این زجرها را با تو لذت می کنم

پشت تمام مردمکهایم غمی ست

این اشک  ها را با تو، شوقش می کنم

...

از لابلای این همه تردیدها

من باورم را با تو محکم می کنم

همدرد ِ من از زادگاهم می شوی

این درد را باعشق،  راهی می کنم

دیوانه وار از پشت این دیواره ها

من نعرۀ " یا عشق" تمرین می کنم.

عبداله رضائیان 2/8/1389