۱۷ سال پیش، روی میز کتابخانه دانشگاه جمله ای باخودکار حک شده بود که از زمان خواندنش در ناخوداگاهم حک شد و کماکان باقیست:

"خیلی خیلی خوشحالیم که دور از چشم شیاطین ابدی جهان ، به خوردن نان و ماست خود مشغولیم."

 

چقدر شرافت و قناعت و شکوه؟ به نظرم خیلی.

به قول شاعر:دلی سربلند و سری سربه زیر