ببخش بهار...

نه همپای شکوفه هایت شکفتم

و نه هم آوای چلچله هایت

آواز سر دادم 

نه جوانه باران

نه سبز شدم


آه ای اهورایی

آه ای معاد محال


مرا ببخش که چونان پروانه

سر از پیله حیرت نگشودم

و هنوز ساکن شهر سکوت و رخوت و تکرارم


بی مرتع...

بی چوپان...

بی گوسفند...

با نی لبکی از خاطرات کهنه و مه آلود

در انتظار فصلی دیگر...

بی بذر...

بی باران...


ببخش بهار

نومیدم از نیامده


ببخش بهار

"سالی که نکوست از بهارش پیداست"



م.خار