دوسال است که خدا قصد گرفتن مادرمان را میکند و مابا عجز و نیاز و استغاثه اورا در یک قدمی رفتن بازمیستانیم و فریاد ماچنین و چنان برایش کنیم سرمیدهیم. نه کرونای با  ۷۰درصد درگیری ریه، و نه خونریزی مغزی، تلنگری که باید وشاید به فرزندانِ مادر نمی زند. مافرزندان ادم ِ سیب خورده را چه به این قال و مقال. نیک نگریستم که مادرم سالهاست برای سلامتیمان به نذر و صدقه و دعاست .او در مقام مادریش، به پیشگیری و ما درمقام فرزند در لحظات اخر به فکر تلاش می افتیم.در این کشاکش رفتن و ماندن سالانه مادر، فقط همین را فهمیده ام که هر لحظه بودنش نعمتیست برایمان و نبودنش قطعا غم عظیمی در جانمان میکارد  و ستون  ارامش و  اتحادخانواده خراب خواهد شد. نیک که بنگریم همگی رفتنی هستیم وهمین نکته آرامشی دارد بر عدم بقای آنهایی که دوستشان داریم. قطعا سال ۱۵۰۰ را هیچکداممان نخواهیم دید.و با قطعیت زیاد ۱۴۵۰ با سن نزدیک به ۳۵ سال بنده درحال حاضر. خدا کند هر کس خواست برود بدون رنج و سختی کشیدن برود و خداکند کمترین رنج هم متوجه بازماندگان باشد. 

#مادر😍🌷