گل من
قامت رعنای دلم
زندگی قامت من خشکانده
ولی از ریشه هنوز
آبکی می کشم از بیخ گلو
چند روزی گذرم با یادت
ولی ای کاش
فراقت به وصالی برسد
که تویی
گلی از جنس خدا
سبدی آرایند مثل خودت
که به اندیشهء مردم بنشانی اطلس

(عبداله رضائیان)