روزهای پشت سر
روزها طی می شوند و می گذرند حتی اگر تلخ باشند، به قول یکی ازدوستان ِ نا دیده :" زمستان رفتنی ست حتی اگر تمام شبهایش یلدا باشد."این روزها و ماهها که سربازم ،تمام دوران تلخ زندگیم در سربازی و محیط خشک آن خلاصه می شود به خصوص اگر تازه وارد باشی و به قول نظامی ها " آش خور" باشی .شاید نود در صد سختی سربازی برای ما لیسانسه ها همان دوران آموزشی باشد که به اندازه یک سرباز صفر اذیتت می کنند.البته برای بعضی ها دو ماه ِ آموزشی شیرین و خوبه ، که اون به خاطر پادگان و فرمانده گروهانشونه. ما که در بدترین پادگان و زیر دست بدترین فرمانده گروهان بودیم. بگذارید واستون بگم که فرمانده گروهان مثل معلم دائمی یه کلاس، تو دانشگاه یا دبیرستانه. فرمانده گردان مثل همان رئیس گروه دانشکده هست و همین طور برید بالا تا برسید به فرمانده هنگ و فرمانده پادگان آموزشی و... . خلاصه یکی از یکی برای ما بدتر. توی گردانمون چهار تا گروهان داشتیم که یکی از این گروهان ها با فرماندشون حال می کردند یعنی فرماندشون جهنم اونجا روبرای سربازای آموزشی زیر دستش به بهشت تبدیل کرده بود ، نه این که شل باشه و هرج و مرج حاکم باشه.اونجا اخلاق خوش فرمانده به سربازاش روحیه میداد.دورۀ آموزشی رو شانس نیاوردیم و مابقیش هم که گفتن نداره. همین رو بگم که اواسط تیرماه وقتی از اتوبوس کولر دار خواستم پیاده شم راننده گفت به جهنم خوش اومدی. لبخندی زدم و با خودم گفتم بدتر از آموزشی که نیست. سرم رو انداختم پایین واز پله های اتوبوس پیاده شدم. همین که اومدم پایین یه باد داغ خُرما پزون خورد تو صورتم ، مثل اینکه یک سشوار رو درجه آخر گذاشته باشی و گرفته باشی جلوی صورتت.آخ واقعا به جهنم خوش آمدم. تازه اینجا شمال خوزستان بود و آب و هواش نسبت به جنوب و غرب خوزستان طلا بود. ازنوشتن ادامه این واقعیت صرف نظر می کنم ومیگم خوبه که میگذره ، یا به قول یکی از سربازا " چون می گذرد غمی نیست" .نمی دونم ولی شاید بتونم این خاطرات تلخ رو فراموش کنم. سربازی اگه سربازی درست حسابی باشه ، آدم رو مرد میکنه ولی یادمون باشه" انسان" نمیکنه. می گند تو سربازی یا سیگاری میشی یا ...نی. ما فعلا هیچ کدومش نشدیم. شش ماه دوام بیارم تمومه. دلم با شماست .فعلا بدرود.
عبداله رضائیان 21/10/1389